Dünya Kupası Neden İnsanlarda Eski Heyecanı Uyandırmıyor Artık?

dünya kupası’nın artık kimsenin umrunda olmaması… bir zamanlar sokaklarda maç yapmayı bıraktıran, bakkaldan alınan panini çıkartmalarıyla mahallede wall street borsası kurduran, fikstür posterlerinin buzdolaplarına asıldığı o kutsal ritüelin; bugün ofiste çalışırken yan sekmede sessizde açık kalan sıradan bir youtube içeriğine dönüşmesi trajedisidir bu.

eskiden dünya kupası demek, hayatın bir aylığına rölantiye alınması demekti. 98 fransa’yı, 2002’deki o uykusuz sabahları, 2006’nın o epik atmosferini hatırlayın. afrika’dan, güney amerika’nın ücra köşelerinden gelen, adını sanını duymadığımız yeteneklerin sahneye çıktığı, her maçın ayrı bir mitoloji yarattığı o büyülü panayır… şimdi dönüp bakıyorum, turnuva başlamış, gruplar oynanıyor; insanların verdiği tek tepki twitter’da (x) gezinirken “aa brezilya’nın maçı mı varmış bugün, kaç kaç bitti?” demekten ibaret.

bu hissizleşmenin birkaç temel sebebi var

ilki, gizemin tamamen ölmesi. eskiden dünya kupası’nda yeni oyuncu keşfetmek diye bir şey vardı. jay-jay okocha’ları, el hadji diouf’ları, hakan yakan’ları ilk kez orada görür, büyülenirdik. şimdi endüstriyel futbol ve sosyal medya sağ olsun, peru milli takımının sol bekinin sabah kahvaltısında kaç gram yulaf yediğini bile biliyoruz. ortada şaşırılacak, keşfedilecek bir şey kalmadı.

ikincisi, fifa’nın doymak bilmez açgözlülüğü. turnuvayı 48 takıma çıkarıp maç sayısını enflasyona uğrattılar. uefa’nın uluslar ligi, şampiyonlar ligi’nin yeni formatı derken zaten yılın 300 günü futbol izlemekten kusma noktasına gelmiş bir kitleye, “alın size dünya kupası grup aşamasında burkina faso – yeni zelanda maçı” derseniz kimse o ekranın başına geçmez. turnuvanın o “nadir ve özel” olma aurası yerle yeksan edildi; etkinlik resmen küresel bir ziraat türkiye kupası’na dönüştürüldü.

ve tabii ki en acısı, bizim kendi jenerasyonel yorgunluğumuz. hayat gailesi, ekonomik buhranlar, geleceksizlik derken insanların bir meşin yuvarlağın peşinde koşan milyonerleri izleyip dertlerini unutacak o naifliği kalmadı.

“biz büyüdük ve kirlendi dünya” arabeskine girmeyeceğim ama gerçek şu: fifa kendi yarattığı altın yumurtlayan tavuğu, sırf iki bilet daha fazla satacağım diye kesip endüstriyel bir mcchicken’a çevirdi.

artık dünya kupası, bir kafede oturup dertleşirken arkadaki dev ekranda sessizce dönen, kimsenin kafasını çevirip skoruna bile bakmadığı renkli, pahalı ve ruhsuz bir arka plan gürültüsünden ibarettir.

Kaynak: https://eksiseyler.com/dunya-kupasi-neden-insanlarda-eski-heyecani-uyandirmiyor-artik